Savremeni procesi oblikovanja sve češće integrišu analogne i digitalne metode rada, omogućavajući prelazak objekta između fizičkog i digitalnog okruženja.
Poseban izazov predstavlja odnos između autentičnosti ručno oblikovanog objekta i mogućnosti njegove digitalne korekcije. Tokom procesa digitalizacije dolazi do pojave geometrijskih nedostataka, površinskog šuma, gubitka detalja i drugih deformacija koje zahtijevaju intervencije u digitalnom okruženju. Međutim, nije uvijek jasno da li takve intervencije doprinose unapređenju modela ili narušavaju njegov izvorni karakter.
Polazeći od navedenog problema, ovo istraživanje ima za cilj da ispita u kojoj mjeri se forma ručno modelovane figure može uspješno prenijeti kroz kompletan proces digitalizacije, digitalne obrade i ponovne fizičke realizacije. Posebna pažnja posvećena je utvrđivanju da li digitalne intervencije doprinose poboljšanju kvaliteta modela ili dovode do odstupanja od prvobitno oblikovane forme.
Osnovno istraživačko pitanje glasi:
U kojoj mjeri fotogrametrija i digitalna obrada omogućavaju očuvanje i unapređenje ručno modelovane forme prilikom njenog prelaska iz fizičkog u digitalni, i nazad u materijalni oblik?
Kako bi se odgovorilo na ovo pitanje, definisani su sledeći kriterijumi za procjenu uspješnosti procesa:
- očuvanost osnovne morfologije i proporcija modela
- očuvanost karakterističnih, ručno oblikovanih detalja
- stepen geometrijskih nepravilnosti i površinskog šuma
- količina neophodnih digitalnih intervencija
- tehnička spremnost modela za proizvodnju
- vjernost finalnog fizičkog proizvoda u odnosu na originalni model
Istraživanje je organizovano kroz tri međusobno povezane faze.
Faza prva – obuhvata ručno modelovanje figure u glini. U ovoj fazi definišu se proporcije, morfološke karakteristike i estetski kvaliteti forme koji predstavljaju referentnu vrijednost za sva naredna poređenja.
Faza druga – obuhvata digitalizaciju fizičkog modela metodom fotogrametrije i njegovu obradu u digitalnom okruženju. Analizira se kvalitet dobijenog mesh modela, identifikuju se geometrijski nedostaci nastali tokom skeniranja i dokumentuju postupci njihove korekcije. Posebno se ispituje odnos između originalne i digitalno obrađene verzije modela, kao i uticaj pojedinačnih intervencija na konačni rezultat.
Faza treća – podrazumijeva povratak digitalnog modela u fizički oblik putem 3D štampe ili izrade kalupa i livenja. Ova faza omogućava validaciju kompletnog procesa, jer se tek poređenjem početnog ručno modelovanog objekta i finalnog fizičkog proizvoda može procijeniti uspješnost prenosa forme kroz sve etape workflow – a.
Cilj rada nije izrada pojedinačne figure, već razvoj i evaluacija metodologije koja povezuje ručno modelovanje, digitalizaciju, digitalnu obradu i fizičku reprodukciju. Fokus istraživanja stoga nije na krajnjem proizvodu, već na procesu i njegovoj pouzdanosti, reproduktivnosti i primjenljivosti u savremenim metodama oblikovanja.
Na taj način fokus se pomjera sa proizvoda na metod, što omogućava jasnije definisanje kreativnih i tehničkih faza, kao i vrednovanje prednosti i ograničenja svakog pristupa.