Proces izrade započet je ručnim oblikovanjem glinene figure, pri čemu je formirana osnovna volumetrija i definisan karakter kompozicije.
Nakon završetka fizičkog modelovanja, objekat je digitalizovan primjenom fotogrametrije, na osnovu 150 fotografskih kadrova, čime je rekonstruisan 3D model sa približno 47.900 verteksa.
Iako fotogrametrija predstavlja efikasan metod za brzo prevođenje fizičkog objekta u 3D prostor, u ovom radu su uočena njena ograničenja, prije svega u pogledu nestabilne topologije i osjetljivosti na dalju obradu, što je zahtijevalo dodatnu manualnu intervenciju u ZBrush-u.
Dobijeni mesh je potom uvezen u softver za 3D obradu, gdje je analizirana njegova geometrijska struktura i uočene nepravilnosti nastale tokom procesa skeniranja i ručnog modelovanja.
U ZBrush-u je započeta faza digitalne dorade, koja je uključivala inicijalno zaglađivanje površina [Smooth] i korekciju osnovnih formi [Move, ClayBuildup], s ciljem stabilizacije deformisanih dijelova modela. Kako je već ranije spomenuto, tokom rada je uočeno da fotogrametrijski model, zbog svoje “ljuskaste” i neujednačene topologije, pokazuje osjetljivost na zaglađivanje gdje dolazi do gubitka geometrije, što predstavlja jedno od ograničenja ove metode.
U završnoj fazi izvršena je detaljna dorada [ClayBuildup, Trim Dynamic i Dam Standard], čime su redefinisane forme i naglašeni ključni detalji.
Konačno, postignut je balans između glatkih, kontrolisanih površina glave i torzoa te ekspresivno oblikovanog okolnog materijala, čime je ostvaren cilj kombinovanja precizne digitalne korekcije i izražajnosti ručno modelovane forme.
- Poboljšana je silueta objekta – finalna forma djeluje kompaktnije i stabilnije
- Očuvana prostorna dinamika – dijagonalna masa nije izgubljena i ostala je glavni vizuelni akcenat
- Prelaz od taktilnog ka preciznom
- Smirena površ – izgubljen dio grube teksturalnosti
Posmatrajući kompletan proces od ručnog modelovanja do digitalne dorade, može se zaključiti da je cilj rada u velikoj mjeri ostvaren. Kombinacijom fotogrametrije i digitalnog sculptinga omogućeno je očuvanje osnovnog karaktera ručno oblikovane figure, uz istovremeno tehničko unapređenje i korekciju nedostataka koji su se javili tokom fizičke izrade i procesa skeniranja.
Posebno značajan rezultat ovog procesa jeste mogućnost da se kroz digitalnu intervenciju preciznije definišu odnosi između glatkih i izražajno deformisanih površina, što u fizičkoj glini nije bilo moguće postići sa istim nivoom kontrole. Na taj način, digitalni alat je poslužio kao produžetak ručne skulptorske prakse, a ne kao njena zamjena.
Potreba za doradom, zbog nestabilne topologije i osjetljivosti na dalju obradu, pokazuje da fotogrametrijski model rijetko predstavlja finalni proizvod, već osnovu za dalji kreativni i tehnički rad.
Kao zaključak, proces je pokazao uspješnu integraciju analogne i digitalne metode, pri čemu je ostvarena balansirana kombinacija spontanosti ručnog modelovanja i preciznosti digitalne korekcije. Time je ispunjen cilj istraživanja, ne samo reprodukcija fizičke forme, već i njeno reinterpretiranje i unapređenje kroz digitalni medij.