Razvoj modularnog sistema
Nakon analize postojećih modularnih sistema i LEGO metodologije, pristupilo se razvoju sopstvenog modularnog sistema koji predstavlja osnovu daljeg istraživanja. Polazna ideja nije bila formiranje što većeg broja elemenata, već definisanje najmanjeg mogućeg skupa standardizovanih komponenti koji bi posedovao dovoljan generativni potencijal za formiranje različitih prostornih konfiguracija.
Broj i tip elemenata nisu unapred određeni, već predstavljaju rezultat iterativnog procesa eksperimentisanja. Tokom više faza testiranja analizirani su različiti odnosi između broja elemenata, njihove geometrije i mogućnosti međusobnog povezivanja. Cilj ovog procesa bio je pronalaženje minimalnog funkcionalnog seta koji omogućava najveći broj različitih kombinacija uz zadržavanje jednostavnosti sistema.
Rezultat ovog procesa predstavlja standardizovani skup od 47 LEGO elemenata, koji čini osnovu razvijenog modularnog sistema.
Definisanje osnovnog seta
Razvijeni sistem sastoji se od ograničenog broja standardizovanih elemenata koji tokom čitavog procesa ostaju nepromenjeni.
| Element | Količina |
|---|---|
| Plate 8×16 | 1 |
| Plate 2×12 | 1 |
| Brick 2×4 | 16 |
| Brick 1×8 | 4 |
| Brick 1×2 | 10 |
| Brick 2×2 | 3 |
| Brick 1×1 | 4 |
| Slope 2×1 | 8 |
Ukupan broj elemenata: 47
Važno je naglasiti da ograničenje broja elemenata nije predstavljalo prepreku, već istraživački parametar. Definisanjem unapred poznatog skupa modula omogućeno je objektivno ispitivanje mogućnosti sistema, pri čemu svaki naredni model nastaje isključivo reorganizacijom postojećih elemenata.
Na taj način pažnja istraživanja usmerena je sa pojedinačnog modela na razvoj modularnog sistema.
Definisanje pravila kombinovanja
Paralelno sa definisanjem seta razvijena su univerzalna pravila kombinovanja elemenata.
Za razliku od klasičnih LEGO uputstava, koja određuju redosled sklapanja jednog konkretnog modela, pravila razvijena u ovom radu predstavljaju opšte principe organizacije elemenata, primenljive na različite arhitektonske objekte.
Osnovna pravila sistema su:
- svi elementi koriste zajednički modularni raster;
- elementi se mogu grupisati u veće prostorne celine;
- promenom položaja i orijentacije elemenata mogu se formirati različiti prostorni odnosi;
- isti element može imati različitu funkcionalnu ulogu u zavisnosti od mesta u strukturi;
- volumeni nastaju kombinovanjem više jednostavnih elemenata;
- sistem ostaje otvoren za različite prostorne konfiguracije bez izmene osnovnih pravila.
Na ovaj način definisan je generativni sistem sposoban da proizvede veliki broj različitih prostornih rešenja korišćenjem istog skupa elemenata.
Validacija sistema
Kako bi se proverila funkcionalnost razvijenog sistema, bilo je neophodno izvršiti njegovu eksperimentalnu proveru na jednostavnim arhitektonskim tipologijama.
Iz istog seta od 47 elemenata sukcesivno su formirana tri različita modela:
- kuća,
- crkva,
- most.
Prilikom izrade nijedan element nije dodat niti uklonjen iz sistema. Svi modeli nastali su isključivo reorganizacijom postojećih modula, uz primenu identičnih pravila kombinovanja.
Ovakav pristup omogućio je proveru generativnog potencijala razvijenog sistema.
Rezultati su pokazali da isti skup elemenata može odgovoriti različitim prostornim zahtevima.
Model kuće ispitao je mogućnost formiranja zatvorenog volumena i osnovne organizacije prostora.
Model crkve poslužio je za proveru sposobnosti sistema da formira izraženu vertikalnost, dominantan centralni akcenat i hijerarhiju volumena.
Model mosta omogućio je ispitivanje linearnog povezivanja elemenata i formiranja konstrukcije koja funkcioniše prvenstveno kroz prostorni odnos, a ne zatvoren volumen.
Najvažniji rezultat ove faze nije razvoj tri pojedinačna modela, već potvrda da definisani skup elemenata funkcioniše kao generativni sistem sposoban da proizvede različite arhitektonske tipologije bez izmene osnovnog seta.
Razvoj univerzalne metodologije
Na osnovu rezultata eksperimentalne faze razvijena je univerzalna metodologija prevođenja arhitektonske forme u modularni LEGO sistem.
Metodologija nije vezana za određeni objekat, već predstavlja skup koraka koji se mogu primeniti na bilo koju arhitektonsku tipologiju.
Korak 1 – Analiza objekta
Najpre se vrši analiza objekta sa ciljem identifikacije njegovih dominantnih prostornih karakteristika.
Analiza obuhvata:
- osnovnu geometriju,
- dominantne volumene,
- proporcije,
- hijerarhiju elemenata,
- vertikalne i horizontalne akcente,
- karakteristične arhitektonske motive.
Korak 2 – Redukcija arhitektonske forme
Složena geometrija objekta redukuje se na njene osnovne prostorne odnose.
U ovoj fazi uklanjaju se sekundarni elementi poput dekoracije, sitnih fasadnih detalja ili konstrukcionih spojeva, dok se zadržavaju karakteristike koje određuju identitet objekta.
Cilj nije izrada replike, već očuvanje prepoznatljive prostorne kompozicije.
Korak 3 – Modularna interpretacija
Redukovana geometrija prevodi se u standardizovane LEGO elemente.
Tom prilikom uspostavlja se veza između arhitektonskih karakteristika i pojedinih tipova elemenata.
Na primer:
- dominantni volumeni formiraju se Brick 2×4 elementima;
- linearni prostorni akcenti predstavljaju se Brick 1×8 elementima;
- manje prostorne korekcije ostvaruju se Brick 1×1 i Brick 1×2 elementima;
- zakošene ili naglašene površine interpretiraju se Slope elementima.
Na ovaj način arhitektonska forma postaje deo jedinstvenog modularnog sistema.
Korak 4 – Organizacija sistema
Elementi se raspoređuju prema unapred definisanim pravilima kombinovanja.
Formiraju se osnovni volumeni, njihov međusobni odnos, prostorna hijerarhija i dominantni akcenti.
U ovoj fazi model više nije skup pojedinačnih LEGO elemenata, već prostorna interpretacija arhitektonske kompozicije.
Korak 5 – Evaluacija
Poslednja faza podrazumeva procenu uspešnosti razvijenog modela.
Evaluacija se zasniva na sledećim kriterijumima:
- prepoznatljivost arhitektonske tipologije;
- očuvanje dominantnih prostornih karakteristika;
- dosledna primena pravila kombinovanja;
- efikasnost korišćenja standardizovanih elemenata;
- mogućnost primene iste metodologije na druge arhitektonske objekte.
Rezultati evaluacije predstavljaju osnov za dalju primenu metodologije na složenije arhitektonske objekte.