U trećoj fazi istraživanja fokus je bio na primeni prethodno ispitanih metoda na razvoj personalizovane vratne ortoze. Cilj ove faze bio je formiranje ortoze koja prati anatomiju vrata, omogućava lakše postavljanje na telo i može fizički da se realizuje korišćenjem razvijenih parametarskih modela i savitljivih materijala.
1. Priprema i skaliranje modela
Kao osnova korišćen je 3D model vrata i glave, koji je prilagođen anatomiji korisnika. Model je skaliran na osnovu merenja obima vrata (35cm) na osnovu koga je izračunat prečnik (11.14cm), što je prikazano na slici ispod, i korišćen kao referenca za dalje formiranje ortoze.
2. Formiranje osnovne površi
Na modelu su definisane krive koje određuju granice i položaj ortoze, nakon čega je formirana glatka površ koja prati anatomiju vrata. Parametarskim pristupom omogućena je kontrola visine, širine i zakrivljenosti forme.
3. Podela i razvijanje modela
Na osnovu zaključaka iz prethodne faze korišćene su glatke površi umesto triangulisanog mesh modela. Kragna je formirana iz dva dela radi lakšeg postavljanja i prilagođavanja korisniku, pri čemu je sa bočne strane predviđen otvor koji omogućava jednostavnije postavljanje ortoze. Jedan deo modelovan je kao osnovni segment, dok je drugi dobijen mirror komandom kako bi se obezbedilo stabilnije i čvršće povezivanje prilikom zatvaranja kragne. Nakon toga svaki segment razvijen je u ravni pomoću Unroll komande radi pripreme za fizičku izradu.
4. Provera fizičke realizacije
Za proveru fizičke realizacije korišćen je pleksiglas koji je zagrevan u rerni kako bi postao savitljiv. Nakon zagrevanja materijal je savijan prema razvijenim elementima i prilagođavan anatomiji vrata.
Veličina otvora na fizičkom modelu povećana je za 0,8 cm u odnosu na digitalni model. Razmak između vrata i longete na fizičkom modelu iznosi 1 cm, dok na digitalnom modelu iznosi 3 cm.
Zaključak:
Treća faza pokazala je da parametarski pristup omogućava razvoj personalizovane vratne ortoze koja se može prilagođavati različitim korisnicima. Istraživanje je pokazalo da su pravolinijske trake formirane parametarskim modelovanjem pogodnije za razvijanje i fizičku realizaciju od triangulisanih mesh modela, jer omogućavaju preciznije savijanje i jednostavniju izradu elemenata u odnosu na model longete ruke razvijan pomoću triangulisanog mesha.
Takođe je potvrđeno da podela ortoze na dva dela omogućava lakše postavljanje i skidanje ortoze, bez grebanja i neprijatnosti koje su se javljale kod modela longete ruke izrađenog iz jednog dela. Prostor između delova ortoze ostavlja mogućnost dodavanja sunđera ili mekog sloja radi povećanja udobnosti korisnika.
Tokom izrade utvrđeno je i da prilikom termičkog savijanja pleksiglasa nije bilo neophodno koristiti laserski isečen model kao vodilju za oblikovanje, već se materijal mogao direktno savijati. Između materijala i tela postavljana je zaštitna tkanina kako bi se omogućilo bezbednije i udobnije oblikovanje prema anatomiji korisnika.
Na osnovu primenjenog skaliranja modela utvrđeno je da dolazi do odstupanja u dimenzijama, pri čemu je greška kod veličine otvora iznosila 0,8 cm, dok je greška u razmaku između vrata i longete iznosila 2 cm. Upravo taj razmak između vrata i longete pokazao se značajnim jer omogućava dodatni prostor za postavljanje sunđera, što je naknadno potvrđeno nakon nošenja, kada je utvrđeno da bez dodatnog mekog sloja dolazi do pojave grebanja i nelagodnosti.